Niefortunna lisica

[Jolsey Siria Black]

- To rusz swój tyłek i pomóż mi trochę, co?
Wstałam i poszłam za nim do kuchni. Przygotowanie posiłku zajęło nam nieco ponad piętnaście minut. Usmażyłam na patelni wszystko, co było w lodówce, a George rozlał kremowe piwo do szklanek.
- Zawsze jecie takie byle co?
Uśmiechnął się pod nosem.
– Generalnie idziemy do mugolskiego marketu i kupujemy żarcie do mikrofalówki…wiesz, no, nie mamy czasu na robienie obiadów.
Kiedy skończyliśmy jeść, a George wrzucił naczynia do zlewu, zaoferował, że pokaże mi resztę mieszkania. Pokój Freda był cały zaklejony plakatami: zdjęciami drużyn quidditcha, najnowszych modeli mioteł, a także przeróżnych gadżetów. Poza tym, to pomieszczenie było bardzo brudne. Prototypy nowych gadżetów ( znajdowały się dosłownie wszędzie), niekoniecznie czyste ubrania i bielizna. Nie pościelone łóżko, wokół którego piętrzyły się opakowania po pizzy i szybkich daniach.
- Jeszcze kilka miesięcy i nie będziesz mógł przecisnąć się przez drzwi, wiesz? – pomacałam go po fałdce na brzuchu.
Zaśmiał się cierpko i zamknął drzwi. ”Pokój Angeliny”,pusty, poza kilkoma pudełkami, stojącymi na biurku. Ściany miały bardzo słodki kolor (beż, lekko wchodzący w róż),
na ciemnej wykładzinie leżał mały dywanik, a w rogu pokoju stała stara szafa.
- Cukierkowo – skomentowałam, wchodząc do pokoju – osobiście ściany pomalowałabym na śliwkowo, zamontowała ściemniacze w lampce, nastawiała mnóstwo świeczników i zaprosiła jakiegoś wampira – mruczałam, kręcąc się wokół własnej osi, by w końcu opaść na łóżko.
George położył się koło mnie i lekko ugryzł mnie w szyję. Już po chwili leżał na mnie, całując po ciele. Zdałam sobie z czegoś sprawę, odepchnęłam go i wstałam z łóżka.
– Wiesz, co? To nie był jednak zmarnowany dzień. Teraz przynajmniej wiem, na czym stoję.
- Jolsey…przestań.
Chciał mnie przytulić, ale odsunęłam się.
– Nie dotykaj mnie. To koniec, tak jak chciałeś.
Wybiegłam z pokoju Angeliny i z kominka w salonie przeniosłam się do Nory. Z nerwów chciało mi się rzygać. Kurwa, jaka ja jestem naiwna, pomyślałam.
Kiedy włączyłam MTv, w salonie zmaterializował się George.
- Zostawiłaś gitarę i…torebkę.
- Trzeba było spalić w piecu – warknęłam.
Usiadł koło mnie.
– Jolsey…pogadajmy, przecież…
- Nie mamy już o czym rozmawiać. Odwal się ode mnie.
Pan Weasley wychylił się zza kuchennych drzwi. Wykorzystałam moment, w którym się zagadali i wyszłam do ogrodu.

- Jolsey, a nie przesadzasz trochę? – Usiadł koło mnie, na starej, ogrodowej huśtawce. – Nie zrobiłbym nic, na co byś się nie zgodziła.
Parsknęłam ironicznym śmiechem
– Ty nie rozumiesz, albo nie chcesz się przyznać sam przed sobą, tak? Durna, młoda Irlandka.
Spojrzał na mnie z niedowierzaniem
– Jolsey…czy ty czasem nie masz…gorszych dni?
- Nie.
- Nie zamierzałem cię skrzywdzić. Dalej nie zamierzam. Ja po prostu…
Wpatrzyłam się w horyzont
– George, idź już, spiepszyłeś sprawę.

Przez następny tydzień, każdego ranka budziła mnie sowa z listem i jakimś drobnym prezentem, którym chciał mnie przekupić. Pozostawałam nieugięta z nadzieją, że w końcu mu się znudzi. W poniedziałek, piątego maja za pomocą sieci Fiuu dostałam się do Hogwartu.
- Jolsey…bijesz jakąś dziwną aurą, wiesz? – powiedziała Hermiona tuż po tym, jak życzyła mi szczęścia.– może to stres. Wiesz, słyszałam, że te egzaminy są strasznie trudne i mało osób je zdaje…No, ale powodzenia.
Nie ma to, jak podnieść na duchu.

Pierwszy ( praktyczne egzaminy z instrumentów) i drugi ( rozpisywanie nut ze słuchu, śpiew) dzień egzaminów nie był tak stresujący. Trzeci dzień to egzaminy z języków obcych, natomiast, gdy w czwartek miałam dzień wolnego, umierałam z nerwów, przed egzaminem z transmutacji.
- Będzie dobrze, w końcu, jesteś zdolna…Po OJCU – dodał Syriusz dumnie, gdy siedziałam w jego gabinecie, popijając herbatę
- Wszyscy mi to powtarzają…ale boję się. I chce mi się rzygać z nerwów.
- Wymiotować – poprawił mnie, sięgając po ciastko. – Nie wiem, po kim ty masz takie słownictwo…Chyba po ojcu.
Oboje wybuchliśmy śmiechem.
- A tak nawiasem, ostatnio ładnie wyglądasz.

Praktyczny egzamin z transmutacji wyszedł mi dobrze ( zrobiłam jedynie dwa dopuszczalne błędy), natomiast w pisemnym pomyliłam kilka skomplikowanych formułek, co zrozumiałam dopiero, gdy oddałam test egzaminatorom.
Wychodząc z sali straciłam przytomność.
Kiedy się ocknęłam, zdałam sobie sprawę, że jestem w skrzydle szpitalnym, a koło mnie na łóżku siedzi Constantin.
- Cześć królewno.
Uśmiechnęłam się do niego słabo.
- Wiesz…ostatnio trochę przytyłaś, mówię to szczerze, jak brat. Twoje piersi…są nieco większe i wyglądasz tak zdrowo...może to głupie pytanie, ale jakie jest prawdopodobieństwo tego, że jesteś w ciąży?
Ironiczny uśmieszek spłynął mi z twarzy.

-„Dziurawy Kocioł, Londyn”.
Tak szybko, jak pozwalały mi na to wysokie obcasy wybiegłam z baru do pobliskiej mugolskie apteki. Od Consty’ego dostałam dwadzieścia funtów i polecenie, żebym spieszyła z Hogwartu zanim ojciec skończy lekcje.
Podeszłam do okienka apteki na drżących nogach. Przede mną stały tylko trzy osoby, ale jakiś mężczyzna puścił mnie przodem, twierdząc, że woli, żebym nie zemdlała.
- Poproszę…cztery testy – wyszeptałam.
- Ciążowe?! – wychrypiała głośno farmaceutka. – Proszę, ta dzisiejsza młodzież…Czternaście dziewięćdziesiąt sześć.
Zostało mi pięć funtów i zgodnie z dalszymi instrukcjami Constantina poszłam do baru szybkiej obsługi po dużą colę. Po chwili zachciało mi się siku i z duszą na ramieniu weszłam do toalety.Nasikałam do czystego kubeczka i usiadłam na podłodze, by zgodnie z instrukcją wykonać testy.
– Spokojnie.
Pierwszy, drugi, trzeci, czwarty.
Pozbierałam je do torebki, wyrzuciłam kubeczki i wyszłam z baru, by zmaterializować się w pobliskim parku.
- „Magiczne dowcipy Weasleyów” – przeczytałam, pomiędzy kolejnymi szlochami i weszłam do środka.
Przebijałam się przez tłum, gdy nagle ktoś mocno mnie przytulił i wprowadził na zaplecze.
- George…
- Nie zdałaś egzaminu?
- George…ja…
- Nic nie szkodzi, przecież można je poprawić…- pogłaskał mnie uspokajająco po plecach.
- George…ja…ja jestem w ciąży.