Sernik Truskawkowy

[Flegma]

Hmm... czytam to opowiadanie po raz trzeci i pół, bo wcześniej czytałam w oryginale, potem przetłumaczony, a wcześniej jeszcze moje przetłumaczone kawałki. No ale przejdzmy do sedna sprawy. Limonka umieściła to jeszcze na jakimś innym forum i tam też były osoby, którym nie podobał się Syriusz-anioł. Naprawdę uważam, że miejsca w których on występuje są jedne z lepszych w całym opowiadaniu. Uwazam, ze najzabawniejsze w tej postaci jest to, że aniołem został człowiek, który spędził kilkanascie lat w Azkabanie i do tego byly Huncwot, który używa swojej aureoli jak freesbe xD. No ale wiadomo: co kto lubi.

Co do tłumaczenia, to niektóre słowa tak jakby... nie pasują mi do tekstu. Aha i w przedostatnim zdaniu bardziej mi pasuje "sernika?" zamiast "sernik?" xD. Ale ogólnie czyta się bardzo lekko i przyjemnie. I mi wcale, a wcale nie przeszkadza, że kanonicznośc leży i kwiczy xD. Wręcz przeciwnie, wlasnie TO nadaje opowiadaniu tego CZEGOŚ.

[Kot]

Bardzo podoba mi się to opowiadanie! Wogóle, głównym bohaterem jest Remus więc niewidzę powodu aby mi się niepodobało! Naprawdę świetne! Ja też bym sobie zjadła sernik truskawkowy ( najchętniej w towarzystwie Remuska. Jestem jakaś walnięta.....)

[caroline349]

Ludzie nie czytajcie tego,bo sanitariusze ZAWSZE pytają,dlaczegoście chcieli zjeść mysz komputerową (ze śmiechu),i dlaczego jesteście tak uślinieni(tak na marginesie to było superowe-Syriusz w roli takiego aniołka).Proszę o więcej!!!

[mycity7]

To jest 'zajumbiste'. Historia bardzo pasująca do Lunatyka i Nimfadory .
Momentami chciało mi się płakać i nie tylko ze śmiechu.
Po prostu nabrałam ochoty na sernik truskawkowy (o 23.13).
Bardzo dobra tłumaczenie, moim skromnym zdaniem .

Pozdrawiam, mycity7.

[Irima Black]

Genialne! To jest po prostu świetne. Moje ulubione momenty:

Walczyłem przez chwile jak wariat z ubraniem, które najwyraźniej miało zamiar mnie udusić i zanim zdałem sobie z tego sprawę, znalazłem się poza łóżkiem, uderzając przy tym głową w podłogę.

Dzięki ci, Merlinie, że nikt tego nie widział.

Co tu komentować.

Do takich niezapowiedzianych wizyt należało na przykład regularne pojawianie się Szalonookiego akurat wtedy, gdy brałem prysznic i wyśpiewywałem piosenki Beatlesów, wypadając z rytmu.

No cóż Lupin piosenkarzem nie zostanie...

Na początku pomyślałem, że Tonks jest złodziejem skarpetek.

Potem przeraziłem się, że Tonks i (o zgrozo!) skarpetki mogły zostać porwane.

Pomysły pierwsza klasa!

Przerwałem mu, zanim zaczął wygłaszać swoją teorię, jakoby podobał się Minerwie McGonnagal od pierwszego roku w Hogwarcie i dawała mu szlabany tylko po to, żeby być z nim sam na sam.

McGonnagal/Syriusz? Ach ta wyobraźnia...

- Tak. I przepraszają, że nie mogli przyjść. Są odrobinę zajęci. W Miłosnym Gniazdku, z tego co wiem. Mają tam ścianki z naprawdę cieniutkich patyczków, Luniaczku, cieniusieńkich.

W to nie wątpię!

Reszta tekstu podobała mi się, ale w o wiele mniejszym stopniu. To zdecydowanie mój ulubiony fanfick!

[Carmell]

A mi się podobało tak bardzo, bardzo. Czytałam już wcześniej na Mirriel... I się zachwyciłam. A co dokładnie mnie tak zauroczyło... Czy ja wiem? Uważam, że pomysł z Syriuszem był świetny. Ten dialog, tą część gdzie on występuje mogę czytać bez końca. To samo tyczy się wewnętrznego monologu Remusa. Podoba mi się również końcowa scena z pocałunkiem i sernikiem, uważam, że wyszła wspaniale. Generalnie... Bardzo, ale to bardzo przypadł mi do gustu Twój styl pisania. Jest taki lekki... I humor. Zabawne teksty... Idealnie oddałaś humor Syriusza, oraz tchórzostwo Remusa. Pod tym względem wyszło wręcz genialnie.
Liczę, że przeczytam coś Twojego autorstwa w najbliższej przyszłości, bo Sernik przypadł mi bardzo do gustu. Tymczasem weny życzę.

[klauudusia2]

Chichotałam. Serio. Strasznie mi się to podoba! <kłania się Limonce> W momentach, kiedy odzywał się Syriusz miałam na twarzy szeroki uśmiech i chichotałam jak idiotka.

- Jestem teraz aniołem - wyszczerzył się Syriusz. - Mogę nasłać na ciebie Boga Wszechmogącego. Jeśli ktokolwiek mnie drażni, Bóg może skopać mu dupsko. - Jego głowa skierowała się nagle ku górze, a oczy miały wyraz, jakby słuchał prywatnego kazania. - Przepraszam za język, o Wszechświęty. Dobrze, nie będę więcej używać Twej niewidzialnej, jakże wspaniałej i potężnej bytności, jako broni kopiącej tyłki.

Ten moment jest powalający. Jak zresztą wszystkie wypowiedzi Syriusza, no, ale, czemu się dziwić?
Zazdroszczę Ci Twojego talentu jako tłumaczki. Serio.

WENA życzę!

[parvati_patil1]

Umarłam. Umarłam, ale Ok. Powstałam, by przeczytać jeszcze raz. Przeczytałam. Kocham to. Dziesięć razy spadłam z krzesła(szczególnie przy wyobrażeniu sobie uprowadzenia skarpetek), dwa razy mama zajrzała do pokoju, zobaczyć, czy na pewno dobrze się czuję, i pies zaczął szczekać. Ale Ok. Kocham to. Już chyba mówiłam?
No więc, widziałam to już setki razy(widziałam, nie czytałam) i omijałam to, nie wiedzieć czemu myśląc, że to przeczytany już przeze mnie Drabble. Ale postanowiłam odświeżyć sobie pamięć i uśmiałam się jak głupia. Kocham to.
Ogólnie rzecz biorąc, bodobało mi się strasznie.
Ta miniaturka została od dziś moją ulubioną.

[Sann]

O matko, dobrze, że w domu jeszcze nie śpią, bo z pewnością bym ich pobudziła śmiechem. Opowiadanie jest...niesamowite. Śmiałam się i śmiałam i nie mogłam przestać.