A mi się podoba. Można udowodnić np. Kościołowi, że wcale nie ma racji, że HP jest takie... bezbożne, czy co oni sobie tam twierdzą, W końcu ci święci też byli męczennikami, a potem dostało się lepsze życie.
A poza tym, nie każdemu życie daje tak samo.

A nóż masz? Czy może decydujesz się na uduszenie? -.-'

Moim zdaniem pani J.K. Rowling nie przesadziła. Może z powodu tego całego cierpienia Łapy, ja go tak uwielbiam - nie wiem, nie ważne. Przecież, jak już było nie raz tutaj wspomniane, nikt nie ma cukierkowego życia wypełnionego po brzegi zadowoleniem, uśmiechem i szczęściem.
Syriusz cierpiał, owszem, ale zawsze mogło być gorzej. Mógł wcale nie poznać swoich przyjaciół, nie spędzić z nimi wielu pięknych chwil w Hogwarcie, mógł pójść za śladem rodziny i gardzić takimi jak oni. Ale tego nie zrobił. A poza tym, umarł jako bohater, w walce po dobrej stronie, więc śmierć, jaka go spotkała była tą, która mu pewnie najbardziej odpowiadała. I nie patrzył jak ginie Remus, nie słyszał o "śmierci" Harry'ego w obronie czarodziejskiego świata...

Hm. Mam maczetę ;P
No dobra, powiedzmy, że w młodośći był szczęśliwy, ale i tak już wtedy panoszyli się śmierciożercy no i Voldzio. A gdyby Syriusz nie "umarł " i nie poszedł do więzienia, wszystko mogłoby się inaczej potoczyć. Ale cóż, tylko gdyby..

Gdyby Syriusz nie poszedł do Azkabanu to książki równie dobrze mogło by nie być. Bo ktoby pomógł odrodzić sie Voldemortovi?

Szkoda że przed śmiercią nie do wiedział się za co jego brat naprawde umarł.

Mimo że uwielbiam Syriusza, moim zdaniem Rowling nie przesadziła. Myślę, że w tym całym cierpieniu, które przeszedł kryje się jego urok. A co do śmierci... Również po niej rozpaczam, ale gdyby nie ona to książka nie byłaby już taka sama, jak już niektórzy wspomnieli. Dlatego zadowalam się fan fickami, w których Syriusz cudownie zmartwychwstaje :D