-Jacku, obiecaj mi, że nigdy się we mnie nie zakochasz. Wiem, że wymagam od ciebie wiele, ale w obliczu tego co za chwilę usłyszysz musisz mnie zrozumieć. Czy chcesz wiedzieć czym jestem? - skinąłem głową. Słowo „czym” zadźwięczało mi w uszach. - Jestem wampirem, zabójcą, który żywi się ludzką krwią – powiedziała to tak jakby mówiła: jestem siedemnastoletnią dziewczyną, która lubi czytać książki i oglądać komedie romantyczne. Nie wiedziałem już czy mówi prawdę, czy najzwyczajniej w świecie robi sobie ze mnie jaja. Nie potrafiłem jednak wydusić z siebie nawet słowa. Ona ciągnęła dalej: - Jestem nim od trzydziestu lat, nie wiem kto mi to zrobił, nie znam innego wampira i tak naprawdę nie zdaję sobie sprawy z mocy jaką mogłabym posiadać. Poza zmysłami drapieżnika, wyostrzonym wzrokiem i słuchem, jestem szybsza i silniejsza od człowieka. Nie potrzebuję snu ani normalnego jedzenia, bo przecież już dawno nie żyję. I jak pewnie już zauważyłeś jestem zimna jak lód.
Od tamtej chwili spędzałem cały czas z Emilią. Chodziliśmy razem wszędzie. Poznałem dzięki niej najpiękniejsze miejsca w moim mieście. Nie zdawałem sobie sprawy z tego jak ono jest bogate w cuda. Ona uświadamiała mnie o pięknie tego świata, o cudzie życia. „Zaślepieni codziennością nie zauważamy piękna tego świata i wspaniałości własnego życia” powiedziała mi kiedyś.
Nie pytałem jej nigdy o szczegóły jej teraźniejszego życia. Nie zastanawiałem się nawet nad tym, czy zabija ludzi, czy tylko zwierzęta. Nasz wspólny czas spędzaliśmy często w milczeniu, nieraz jednak zdarzało się, że śmialiśmy się z czegoś do rozpuku.
W pewny sierpniowy wieczór, kiedy siedzieliśmy na polanie w parku, Emilia spytała mnie:
- Czy chciałbyś o coś mnie zapytać, Jacku? Nie krępuj się...
- Mam tylko jedno pytanie: dlaczego Jacek?
- Bo jesteś odpowiedzialny, wszystko, co robisz, robisz dobrze, pomagasz każdemu, kto potrzebuje twojej pomocy, dotrzymujesz słowa – spojrzała na mnie wyzywająco i uśmiechnęła się. - Wiedziałam, że o to zapytasz kiedyś. Nie chcesz nic więcej wiedzieć? - dodała z niedowierzaniem.
- Nie, ufam ci.
Nie wiedziałem gdzie mieszka, ile ma lat, co lubi, ale ufałem jej. Naprawdę jej ufałem.
- I wiesz... - chciałem jej powiedzieć, że ją kocham, ale ona przerwała mi.
- Pamiętaj co mi obiecałeś! - złapała mnie za rękę i poszliśmy przed siebie.
Znałem ją już przeszło miesiąc i byłem najszczęśliwszy na świecie. Nie przejmowałem się ojcem – alkoholikiem, którego zacząłem olewać. Nie spotykałem się z żadnymi kumplami ze szkoły, istniała dla mnie tylko Emilia. Była moim narkotykiem, powietrzem, wodą. Bez niej umarłbym. Wiedziałem, że nigdy jej nie zostawię i już zawsze będziemy razem. Cała sielanka skończyła się tydzień przed rozpoczęciem szkoły.
Obudziło mnie głośne łomotanie do drzwi. Wstałem szybko i zbiegłem na dół. W drzwiach stali funkcjonariusze policji.
- Czy ty jesteś Baltazar Koral?
- Tak.
- Możemy wejść i porozmawiać? - wpuściłem ich do środka i zaprowadziłem do brudnej kuchni. Stałem przed nimi w samych bokserkach i z założonymi rękami. - Czy wiesz gdzie jest teraz twoja dziewczyna?
- Moja... dziewczyna? - spytałem zaskoczony. Czy im chodziło o Emilię?
- Tak, powiedziano nam, że była ona twoją dziewczyną. Twoi koledzy z klasy twierdzą, że spędzałeś cały czas z Emilią Lenovą.
- To prawda, ale nikt nie wiedział jak ona się nazywa. Nawet ja nie wiedziałem, że ma tak na nazwisko.
- Fakt nie wiedzieli, ale wiedzieli jak wygląda. To nam wystarczyło. Więc? Gdzie jest Emilia Lenova?
- Nie mam pojęcia. Mieliśmy się spotkać później. Dlaczego jej szukacie?
- Zabiła człowieka.
Resztę pamiętam jak przez mgłę. Wszyscy jej szukali, sekcja zwłok wykazała, że ofiara była pozbawiona krwi. Ktoś rzucił, że może wampiry wróciły do miasta i już każdy mówił tylko o tym. Ludzie unikali mnie jak ognia, a ja śmiałem im się w twarz. Czułem się jednak okropnie, bo Emilia już więcej do mnie nie przyszła. Czekałem na nią, ale ona ciągle się nie pojawiała.
Spojrzałem na panią pedagog. Miałem ochotę się rozpłakać i wyć jak małe dziecko. Czekałem, żeby ten babsztyl w końcu coś powiedział. Nie przerwała mi nawet na moment, a teraz wyraz jej twarzy przypominał niedowierzanie, a może trochę rozbawienie. Kręciło mi się w głowie od tego smrodu i w chwili, w której pomyślałem, że zaraz puszczę pawia, Otrębska odezwała się:
- A więc to prawda, ona naprawdę była wampirem.
- Jest – poprawiłem ją. - Emilia jest wampirem. A teraz kiedy pani wie już wszystko pójdę już sobie.
Wstałem i otwierałem już drzwi, gdy ona dodała jeszcze:
- Ona wróci po ciebie. Czekaj na nią, Jacku...
Odwróciłem się, ale za biurkiem nikt już nie siedział...

To moja groteska na język polski. Może nie jest tak dobra jak "Ferdydurke", ale mnie sie podoba :D