[Hermiona1334]

Ostatnio polubiłam Annę Jantar. Talent miała niesamowity, a teksty piosenek wręcz zarażają optymizmem.
Ach i zapomniałam w swoim szacownym wywodzie wspomnieć o The Beatles.
Jest też mnóstwo pojedynczych starych piosenek, które lubię (Nie poganiaj mnie, Krakowski spleen, Szare miraże z repertuaru Maanamu, czy "Dmuchawce, latawce, wiatr" w wykonaniu Ewy Farny (tak, tak, dobrze przeczytaliście. Nie znoszę tej smętnej , pozbawionej życia i do bólu flegmatycznej wersji Urszuli, bo i jej barwa głosu mi nie odpowiada, za to Ewie trzeba oddać, że mimo ogólnie niskiego poziomu swojej muzyki świetnie odnalazła się w tej nieco hippisowskiej piosence ). Co tam jeszcze... ach tak Czesław Niemen, zwłaszcza jego „Dziwny jest ten świat”, „Sen o Warszawie, czy „Czas jak rzeka”. Ciaaaryyy.
I jeszcze „Niech żyje Bal” Agnieszki Osieckiej
I mogłabym tak wymieniać jeszcze długo... Ogółem uważam, że dekady 50 – 90s były niesamowite. Wtedy tworzono prawdziwą muzykę, pełną emocji, charyzmy, kunsztu, zaangażowania. Nawet piosenki o miłości były na swój sposób poetyckie, subtelne (patrz Maanam „Z ogniem w głowie”, „Jestem kobietą, „To tylko tango; Dżem „Tylko Ja i Ty, "Cała w trawie" ; Eric Clapton;"Wonderfull Tonight", "Layla"; The Doors: "I Will Never Be Untrue").
Cholera, jak ja bym chciała żyć w czasach „flower- power! Niestety, zostały mi tylko opowieści mojej mamy.

Ogółem zauważyłam, że od czasu, gdy zaczęłam słuchać "staroci", coraz częściej oglądam "Jaką to melodię", a co ważniejsze - coraz wiecjej kawałków jestem w stanie rozpoznać juz po pierwszych dzwiękach. Prawda jest taka, że spośród wszystkich telewizyjnych teleturniejów tylko w JTM można usłyszeć (obok Feela i innych nowoczesnych badziewi, niestety Dlaczego ten Kupicha musi się tak wszędzie wpierdalać z tymi swoimi pustymi szklankami pomarańczy? Fuck! choć trochę starej dobrej muzy w stylu Varius Manx, Edyty Bartosiewicz, ABBY.