Hmm... Wczoraj zobaczyłam ten temat i tak pół wieczoru rozmyślałam nad tym...
Szczerze mówiąc, wydaje mi się, że byłabym kolejną wtopioną w tłum nastolatką. Może to zabrzmi nieskromnie, ale teraz mam jakąś taką potrzebę powiedzenia tego. Uważam się za osobę inteligentną i potrafiącą myśleć - mimo wszystkich moich nieco dziecinnych działań
. W sumie, mogę przyznać szczerze, że Harry Potter pomaga mi dojrzeć. Zaczęło się prawie rok temu, tak bardzo - bardzo, bo wcześniej HP lubiłam - ale bez przesady. Nie było żadnego dociekania, analizowania, przemyślania. Po prostu - świetna książka i tyle.
Zawsze się zmienia ten mój pogląd... I znając życie da kilka lat powiem co innego. Ale w tej chwili, wydaje mi się, że tak dojrzewać psychicznie naprawdę, zaczęłam właśnie w 2007 roku, na początku. Może i to zabrzmi jak przecenianie serii HP, ale takie zgłębienie się naprawdę pomogło mi zacząć dorastać. Może to po prostu zbieg okoliczności, że to się stało w jednym czasie, a może jednak to ta magia.
Potter sprawił, że jestem inna niż wszyscy. Sprawił, że POCZUŁAM, że chcę być inna niż wszyscy. No bo w dzisiejszych czasach mało kto się przyznaje tak otwarcie, że czyta HP - to takie dziecinne i niemodne. Gdybym nie zechciała być inna, byłabym taka sama jak większość. Śmiałabym się z tych, którzy się wyróżniają. Kochałabym się pewnym chłopaku - już tak naprawdę idiotycznie, robiąc z siebie idiotkę na jego oczach, po nocach nie śpiąc... Jak większość osób z mojego otoczenia słuchałabym techno (w sumie nie mam nic do osób słuchających tego gatunku muzyki, ale ja w większości jej nie trawię), moje życie polegałoby na czytaniu czasopism dla młodzieży i nadmiernym przeżywaniu ploteczek w nich zawartych, malowaniu się i uganianiu za chłopakami, olewaniu nauki, braku zainteresowań. A potem to by się mogło przerodzić w bycie z gatunku tej głupiej młodzieży, jeśli wiecie co mam na myśli.
Nie lubię takiego schematu. A takie osoby wręcz mnie przytłaczają w mojej szkole. Jest tam naprawdę mało osób, które są inne. A ja po prostu nie lubię, nie znoszę wtapiania się w tłum i bycia taką samą osobą jak wszyscy dookoła.
Nie miałabym tylu zainteresowań. Teraz lubię literaturę fantastyczną, lubię zwiedzanie, muzea, zaczynam interesować się kinem i teatrem, w przyszłości w teatrze chciałabym występować (niby to takie banalne, bo co drugi marzy o takiej karierze. Wiem, ale mi nie zależy na byciu jaką gwiazdką z serialu, tylko naprawdę kimś, kto wpisał się w karty historii kina. Nie gwiazdeczką z pierwszych stron gazet - chociaż w sumie tego raczej się nie uniknie. Tylko chciałabym, żeby kiedy już będę miała te 50 lat występowania na scenie, mówiono o mnie 'klasyka teatru polskiego'. Albo i więcej niż polskiego. Chociaż szczerze powiedziawszy, w naprawdę dobrej produkcji kinowej też bym chciała zagrać.)
Podsumowując, mogłoby się stać tak, że byłabym typową pustą nastolatką. O, dziękuję.
Co byście teraz robili gdyby J.K Rowling nie napisała Harrego Pottera?
. No i może zaczęłabym się w końcu uczyć tych głupich słówek z niemieckiego. I muszę się zgodzić z Goszką, zaczęłabym się uczyć, bo też byłam tak trochę kujonką. A teraz się troche opuściłam w nauce. Ale na szczęście Harry Potter jest i chwala za to J.K. Rowling. A słówek z niemieckiego nauczę się jutro przed lekcją.
Hybrid Mode
