Tatuaże & Piercing - sztuka czy okaleczenia się?

[A-M]

Jak w temacie.
Zapraszam do dyskusji.
Macie jakieś ozdóbki na ciele? Chcielibyście mieć?
Uważacie, że taki sposób wyrażania siebie, jest bez sensu?
Czy może właśnie na odwrót - obrazki na ciele, kolczyki w nietypowych miejscach - mogą stanowić ucieczkę od tego co normalne i codzienne?

[alette]

Nie mam nic do motylka, a nawet 2 motylków na łopatce czy kilku kolczyków (oprócz tych w intymnych miejscach, bo te mnie brzydzą). Jeśli natomiast mówimy o symbolach, wizerunkach Jezusa, Buddy, czy coś w tym guście, to mówię stanowcze "nie". Uważam to zwyczajnie za nadgorliwość, a czasami fanatyzm.
Moim zdaniem nasze ciało to nie jest jakiś Kościół, gdzie trzymamy relikwia, znaki, święte obrazy, krzyże itd. Tym bardziej, że często to nie świadczy ani o naszych poglądach, wierze a nawet upodobaniach. Ktoś, kto po prostu lubi tatuaże nie musi być fanem czegośtam, tak jak chociażby i osoba nosząca się jak emo, nie musi mieć z tą subkulturą wiele wspólnego. W odwrotną stronę... fan muzyki gotyckiej nie musi zakładać czarnej spódnicy do ziemi.
Ucieczka od rzeczywistości? Nie... dla mnie kolczyk czy tatuaż to po prostu część naszego ciała, a więc wrzucam to do kosza pt."Wygląd". To, że zrobimy sobie dziurę w uchu czy nosie nie rozwiąże naszych problemów, nie zrobi z nas innych ludzi, a tak na dobrą sprawę zostawi nas takimi samymi jak kilka minut wcześniej. Nie mówimy tutaj o osobach, których wygląd jest przypisany jakiejś kulturze, ale przecież to nie kolczyk zmienia ich postawę życiową, tylko właśnie ta kultura.

[Sarahis]

Co do kolczyków - mam zamiar dorobić sobie jeszcze jedną dziurkę w lewym uchu, co jest dość popularne. I bardzo mi się podoba. Natomiast stanowczo obrzydzają mnie kolczyki w miejscach intymnych, w pępku, na brodzie (no tak pod wargą jakoś), w nosie (który, notabene, dla mnie wygląda jak pryszcz, sorry), na wargach i w innych, dziwnych miejscach. Po prostu uważam, że jak kolczyki, to tylko w uszach. Natomiast tatuaże bardzo mi się podobają, ale u facetów. Kurczę, jeśli kobieta ma ich za dużo, cała w tatuażach, to już jakoś nie bardzo... Może takie podświadome uczucie, że płeć piękna nie powinna się nadmiernie oszpecać. Chociaż przyznam, że jakieś pojedyncze tatuaże w paru miejscach, przypominające o ważnych osobach, miejscach, chwilach są jak najbardziej okej. Sama w przyszłości chciałabym mieć, jedyne czego się boje to to, że robieniu takiego tatuażu towarzyszy ból, a je nie jestem osobą na niego odporną, niestety. No ale mam jeszcze czas, dużo czasu, haha, pomyślimy, zobaczymy. I napewno nie tatuaż kolorowy, bo takie też nie bardzo mi się podobają. Tylko zwykły, czarny, czy tam w odcieniach szarości.

I prosiłabym, żeby założycielka tematu też się wypowiedziała, takie zasady :>.

[Clover]

Jeszcze do zeszłego roku marzył mi się kolczyk w języku - na szczeście go nie zrobiłam, bo na dzień dzisiejszy zupełnie mi się to nie podoba. Zresztą, nie wyobrażam sobie siebie + kolczyk na twarzy. Nie czuję potrzeby robienia, nie bardzo mi się to też podoba. Wystarczą mi moje trzy dziurki w uchu.

Natomiast tatuaże bardzo mi się podobają, ale u facetów.

Taak, zgadzam się. Ale z kolei nie podoba mi się, kiedy mają wytatuowane całe plecy, do tego może jeszcze obydwie ręce. Mam kolegę, który ma chyba jakieś motto na całej wewnętrznej stronie przedramienia i zajebiście to wygląda. Przy następnym spotkaniu muszę zająć się jego odczytywaniem ; ].
A co do mnie - chciałabym mieć tatuaż przy wewnętrznej stronie dłoni (no wiecie, tam gdzie widać żyły) i na karku. Żadnych kolorowych, żadnych motylków, serduszek, gwiazdek, ble. Czarny, najlepiej jakiś cytat, który będzie mi przypominał o czymś ważnym lub po prostu motywował mnie w jakiś sposób.
Piercing i tatuaże ucieczką od normalności i codzienności? W swoim przypadku robię to w celu przyjemności - podoba mi się to i koniec. To samo z wyrażaniem siebie. Nie uważam, że to jest bez sensu, bo robię to dla siebie, nie dla innych. Jeżeli komuś się to nie podoba - trudno. Dlatego jeżeli miastem idzie ktoś z więcej, niż jednym kolczykiem na twarzy, nie zastanawiam się nad tym, czy zrobił to, aby zwrócić na siebie uwagę czy zrobił to, bo to lubi. Każdemu podoba się co innego - w małej lub dużej ilości. Ja preferuję to pierwsze, ale to i tak nie wyklucza tego, że ciało to rzecz osobista i można decydować o jego wyglądzie na wszelaki sposób.

[A-M]

Wybacz, Sarahis. Już się poprawiam. ;]
Co, do mojego zdania na temat kolczyków - to jakoś mi się to nie podoba, kiedy byłam w okresie kinder-buntu, to sobie sama zrobiłam kolczyk w wardze, ale potem przestało mi to imponować. Zaczęłam się jednak interesować sztuką rysunku na ciele.
I tak, za pieniądze z 18-ski zrobiłam pierwszy tatuaż - kobrę na szyi.
Potem, kiedy dowiedziałam się o chorobie, zrobiłam wzdłuż dołu kręgosłupa znaki w tradycyjnym języku chińskim.
Następnie, powstał na łopatce duch indiańskiego wilka - to mój anioł stróż, jak ja to mówię.
Następnie wstążka na miejscu jajnika prawego, w kolorze turkusowym, który oznacza kolor mojego schorzenia.
A ostatnio w sierpniu dla rodziców z okazji ich rocznicy ślubu, wzdłuż żeber piękny napis opleciony różą.
No, i to tyle, jeśli chodzi o moje ciało.

Powiem szczerze, że częściej spotykam się na uwagi ze strony młodych ludzi, niż starszych osób.
Nie uważam, żeby mi to ujmowało w żaden sposób. Pracuję w księgowości, studiuję prawo, i czy w czymś mi moje tatuaże przeszkadzają? Nie.

Tatuaż, to sprawa, z którą Cię pochowają, dlatego tak ważne jest, żeby być pewnym... A kiedy się już raz poczuje maszynkę na ciele... Ach, coś cudownego! Mogłabym być tatuowana codziennie. ;]
Wiem, że to brzmi irracjonalnie i dziwnie, ale cóż. Jednego bawi zbieranie znaczków, a mnie tego typu sztuka ozdabiania ciała.

A kiedy słyszę słowa w stylu: "Jak Ty będziesz wyglądać w wieku 60 lat?!"...
Po pierwsze, mogę wyjść zaraz na dwór i mnie pierdalnie samochód, a po drugie w topless raczej biegać po plaży nie będę, więc w czym problem?

Niekiedy ludzie zbytnio wybiegają w przyszłość.

Kiedyś mówię do jednego księdza nad morzem: "Proszę księdza, w Bibilii jest napisane, że nie można ozdabiać swojego ciała tatuażami, bo się nie pójdzie do Nieba, prawda?"
A on na to: "Tak, dziecko, racja". Więc, ja na to: "No, to ja już tam prawa wstępu nie mam."

Obiecałam mojej kochanej Mamusi, że rocznicowy prezent był ostatni (nie licząc tego, że idę na poprawę koloru wstążki i małe dociągnięcie żeber. ;d), ale myślałam ostatnio, żeby zrobić covera kobry, na inną kobrę, ale to jeszcze wyjdzie w praniu.

Poza tym, interesuje się dość mocno tą całą tematyką i bardzo często, wielu ludzi przychodzi do mnie o poradę, co z wzorem, jakie studio, czy to boli, etc., etc., etc.
Miłe.

Ludzie powiadają mi, że jestem zakompleksiona i schowana w sobie.
W tym momencie wypuszczam taką salwę śmiechu, że nie mogę przestać.
Dla mnie tatuaż to styl życia, to zatrzymanie w sobie, spraw, myśli i ważnych dla mnie rzeczy na moim ciele. Żebym zawsze o pewnyc kwestiach pamiętała.


To tyle z mojej strony. Dziękuję za uwagę.

[Sarahis]

Napisał A-M

wielu ludzi przychodzi do mnie o poradę (...) czy to boli

No boli na pewno, ale jak bardzo boli?

Aha, jeśli chodzi jeszcze o tatuowanie, to zapomniałam dodać, że podziwiam pana xronix'a, czy jak mu tam, który własnoręcznie wytatuował sobie gałkę oczną, pozdro ; o.