Co czujecie po przeczytaniu ostatniego tomu?

[Aevenien]

Hmm, tak sobie pomyślałam, że fajnie by było napisać co czuliśmy po skończeniu czytnia. Ja muszę to z siebie wyrzucić. Mam nadzieję, że też szczerze napiszecie jak się czuliście.
No dobra tylko się nie śmiejcie, ja wiem, że ma 17 lat xD i że z moją głową nie wszystko jest w porządku, ale co tam. Te słowa napisałam zaraz po przeczytaniu ostatniej części.


25 lipca godzina 20.21

Skończyłam. Ostatni tom Harry'ego Pottera. Już nie będzie kolejnej części. Nie będzie gorączkowego oczekiwania, niecierpliwości i wystawania pod księgarnią. To już jest koniec. Możemy śmiało nazywać się pokoleniem Harry'ego Pottera. Ale co się stanie, kiedy skończymy czytać tę ostatnią książkę?? Czy magia zniknie z naszych serc i umysłów? Kiedy zaczynałam czytać Harry’go byłam dzieckiem. Czekałam na list z Hogwartu i przeżywałam wielkie rozczarowanie, kiedy go nie dostałam. Całe moje dzieciństwo, połowę mojego życia wypełniał Harry Potter. Były momenty, kiedy był on dla mnie najważniejszy, ale były też chwile, kiedy o nim zapominałam. Teraz mam 17 lat. Można powiedzieć, że jestem prawie dorosłym człowiekiem. Kiedy dostałam 7 tom miałam łzy w oczach. Z jednej strony byłam bardzo ciekawa jak skończy się cała historia, z drugiej bałam się przeczytać to ostatnie zdanie … słowo. Bałam się obrócić ostatnią kartkę i stanąć twarzą w twarz ze świadomością, że na następnej strony już nie ma. Z bolesną świadomością, że to był ostatni tom, że przygody Harry’ego i jego przyjaciół dobiegły końca. Parę minut temu jednak stało się. Przeczytałam ostatnie słowo, zamknęłam książkę. W oczach miałam łzy żalu i tęsknoty. Już nigdy nie będzie tak jak kiedyś. Poczułam się jakby ktoś zatrzasną drzwi pewnego rozdziału w moim życiu. Bardzo ważnego rozdziału, a na dodatek przytrzasnął mi wszystkie palce. Bolało. Bardziej niż myślałam, bardziej niż mogłam to sobie wyobrazić. Łzy sama spływały mi po policzkach. Płynęły, kiedy czytałam ostatnie strony, wiedząc, że już za chwilę zabraknie mi kartek. Skończyłam czytać. Siedziałam przez kilka minut, patrząc się niewidzącym wzrokiem przed siebie. Jak przez mgłę słyszałam melodie piosenki The Bitter Sweet Symphony, powtarzającej się w kółko. Moje usta mimowolnie powtarzały słowa " To już jest koniec". Łzy płynęły dalej, nic sobie nic robiąc z moich prób powstrzymania ich.
Rowling napisała książkę, która zmieniła nasze życie, zmieniła cały świat. Jednak jakże okrutne z jej strony było skończyć swą opowieść. Powiedzieć, że nie będzie dalszego ciągu. Tak po prostu. Harry Potter był książką wyjątkową, jedyną w swoim rodzaju. Nawet cały rozgłos wokół niego nie potrafił przyćmić magii tej historii.
Bardzo żałuję, że Rowling napisała takie zakończenie. Żeby zabić mojego ulubionego bohatera a o drugim ledwie wspomnieć? Skandal! O ile rozdział 36 był jeszcze do zniesienia, ten słodki, idiotyczny epilog mnie dobił.

Uff, teraz trochę mi lepiej. Wiem, że dramatyzuje, przesadzam i histeryzuje. Tak, moi rodzice już zdążyli mi to powiedzieć kilka razy. Więc chociaż Wy mi tego oszczędźcie.
Czekam na Wasze posty.