Strach przed Grossem...

[Miss Bagwell]

Książka pt. ''Strach'' napisana przez Tomasza Grossa wzbudziła już wiele kontrowersji wśród czytelników. By sama przekonać się czy książka rzeczywiście warta jest tego całego zamieszania sama sięgnęłam po ''Strach'' i ... przeraziłam się! Co mnie tak przeraziło? Praktycznie wszystko począwszy od głupoty mediów ,które wywołały burzę w szklnace wody i na języku i faktach kończąc.
Zacznę od mediów... Zanim książka ukazała się w Polsce, każdy środek przekazu grzmiał o nowej pozycji Grossa jaką robi furorrę za oceanem. Wszyscy w napięciu czekaliśmy na szokujące wydanie polskie a tu masz babo placek...
Długo oczekiwałam na to by książką wpadła mi w ręce , bo okazała się prawie niedostepna.
A jakież zaskoczenie sprawiło mi jej czytanie! Jak już gdzieś na forum wspominałam; czułam sie jakbym czytała jakąś powieść fantasy.Kiepską powieść fantasy :rol:
Język literacki kompletnie do mnie nie trafił a całą strukturę książki popsuła jej budowa: wyciągi z niby wiarygodnych źródeł jakie zamieszcza autor w książce przeplatane są jego osobistymi subiketywnymi wypowiedziami co daje nam niesamowity kontrast. Sprytny chwyt: autor miesza ''fakty'' z własnymi poglądami dając nam wrażenie , że to co pisze jest jeszcze bardziej prawdziwe.
Aczkolwiek śledctwo przeprowadzone w sprawie książki wykazuje, że Gross nie korzystał z żadnych polskich archiwów dotyczacych stosunków polsko- żydowskich po II wojnie światowej. Ciekawe, skoro opisuje zdarzenia mające miejsce w Polsce...
Bo właśnie tego dotyczy książka; próbuje ukazać relacje między Polakami i Żydami po wojnie. Ściślej mówiąc; Gross oskarża , zarzuca bądź przpuszcza , że Polacy zabijali Żydów tak jak to robili Niemcy w czasie II wojny światowej.
Cóż sama teoria nie zaszokowała mnie bo słyszałam o niej wcześniej. Ale książka Grossa w żaden sposób nie utwierdziałaby mnie w przekonaniu , że moi rodacy zabijali Żydów bez skrupółów. Może wyda wam się , że jestem ograniczona czy zbyt patriotycznie nastawiona , ale nie wierzę człowiekowi , który został wygnany z Polski i teraz moim skromnym zdaniem mści się za krzywdę jaką wyrządziła mu ojczyzna.
Nie jest przekonywujący ani wzruszający i nie czyta się go z wypiekami na twarzy , co jedynie z sceptyczną minąm, szczególnie kiedy przebrnie sie przez pierwsze pare stron. Ale cóż drodzy czytelnicy- oceńcie wysiłki pisarza sami i przekonajcie się czy warto było poświecić czas na czytanie książki. Mój był nieco stracony.

[blackberry]

Swoją opinię na ten temat już umieściłam gdzie indziej. A niedawno znalazłam ciekawy felieton na temat rzeczonej ksiażki :
http://ksiazki.wp.pl/wiadomosci/id,35590,wiadomosc.html

[Miss Bagwell]

Wydaje mi się, ze gdzieś ten felieton już czytałam. A wiec zacznę od tego:

Są to rzeczy obrzydliwe, to znaczy takie, od których chciałoby się odwrócić wzrok – tak, jak dziecko odwracając wzrok od czegoś niemiłego może sobie powiedzieć, że „tego nie ma”.

Według autora tego felietonu te rzeczy są obrzydliwe - według mnie- nie.
Naczytałam się już tylu okropnych rzeczy o okrucieństwu ludzkim i cierpieniu , ze to co napisał Gross nie wzruszyło mnie ani mną nie wstrząsnęło. Nie jestem gruboskórna i nie jestem też antysemitką - Gross mnie po prostu nie przekonał i tyle.

A z drugiej strony – czego się mogłem spodziewać? Przecież każdy z nas uczył się w szkole, do czego chłopstwo polskie bywało zdolne (a o nizinach społecznych pisze głównie Gross): do wydawania powstańców styczniowych w ręce carskich patroli, do wyrżnięcia galicyjskiej szlachty w czasie Rabacji; kiedy ludzi naprawdę „piłą rżnęli”. Ale tośmy wszystko zapomnieli.

Na historii parę lekcji temu przerabiałam powstanie styczniowe, listopadowe i rabację chłopską i wierzyć mi się nie chciało, że moi rodacy zdolni byli zabijać swoich dla własnego bezpieczeństwa , które zapewnić im niby miał obcy człowiek. Jednakże nie można porównywać do siebie tych dwu zdarzeń- w historii nigdy nie można niczego ze sobą porównywać, bo jest abstrakcja nie mając sensu! Autor oczywiście nie dokonuje bezpośredniego porównania ale czytając między wierszami- taki ma zamiar.

Bo nie da się przejść obojętnie obok tak ogromnego, powszechnego i bolesnego aktu niesprawiedliwości.

To jest chyba najgłupsze zdanie z tego całego felietony, kompletnie odbiegające od rzeczywistości. DA sie przejść całkowicie obojętnie obok ludzkiego nieszczęścia i to się dzieje TERAZ i w KAŻDEJ chwili. Czy muszę tą tezę potwierdzać?

Nie umiem sobie wyobrazić, jak po wojnie można było wywlekać ludzi z pociągów za „zły wygląd”, krzycząc do nich po niemiecku (znaczące, nieprawdaż?), a następnie rozstrzeliwać w polu; ani nawet jak można ich było złośliwie „kłuć agrawką” (pisownia oryginalna z listu pewnej pani, która w ten sposób fologowała swojej niechęci do żydowskich współpasażerów przez kilka godzin jazdy pociągiem); nie umiem sobie wyobrazić jak dobrzy ojcowie rodzin rozbijali obcym ludziom głowy na miazgę metalowymi klockami, wyrzucali młode kobiety przez okna, kamienowali chłopaka stojącego w strumieniu. Są to dla mnie rzeczy niepojęte i ohydne.

A dla mnie jest zrozumiałe a Gross sam daje odpowiedź na to frapujące autora felietonu pytanie: Strach. Gdyby w Polsce miały miejsce takie zdarzenia w tak dużej mierze jak to opisuje Gross to były one spowodowane strachem. A strach to jedna z najbardziej dziwnych, nieopisanych i nieprzewidywalnych emocji jakie może odczuwać człowiek. Wiem co może z człowiekiem może zrobić strach i jak szybko go zniszczyć.

Gross, wspominając równocześnie pięknie o Polakach, którzy Żydów ratowali w czasie wojny, pokazuje powszechność antysemityzmu i powszechność przyzwolenia na zbrodnie, przestępstwa, a nawet maleńkie wykroczenia i nieprzyjemności. Pokazuje, że antysemityzm to szeroki wachlarz spraw, począwszy od krzywdzących słów, wyzwisk, haseł „No, za to wybicie żydków to się Hitlerowi pomnik należy”, przez odprawianie z kwitkiem petentów ze „złym nazwiskiem”, zamienianie synagogi na kino, kłucie agrafką, bicie, aż po morderstwa.

Gross dzieli w swej ludzi na złych i dobry. Niestety to nie jest Harry Potter gdzie są śmierciożercy i aurorzy- to jest świat realny gdzie nie ma ludzi złych do szpiku kości i nie ma ludzi dobrych jak gołąbki. To jasne , że w kraju gdzie przed chwilą wybijano doszczętnie jedną rasę , ludzie będą próbowali chronić swoją skórę za wszelką cenę by chronić SIEBIE. Człowiek w chwili niebezpieczeństwa zachowuje się jak typowy ślizgon_ obchdzi go jedynie własny tyłek.

Podnoszono czasami zarzut, że Strach to nie książka historyczna, ale „zabawa w psychoanalizę narodową”.

Dla mnie ''Strach'' to ani to ani to. Książka ta jest kontynuacją wywodów sfrustrowanego emigranta , która rozpoczął wraz z ''Sąsiadami'' .